Peen

Nederlandse naam: Peen, Latijnse naam: Daucus carota, vindplaats: Spoorzone 16 07 2016

Peen, Daucus carota, is de voorouder van onze welbekende peen, al is daar als je hem uit de grond trekt weinig van te merken.
De wortel is wittig en veel vertakt, en veel kleiner dan die van zijn oranje telg.
Maar hij kan weeldegelijk worden gegeten.
Tot de 17e eeuw, toen de oranje wortel vanuit Iran door de V.O.C naar Nederland werd over gebracht, en zich vandaar uit over de rest van Europa verspreide.
Botanisch gezien is er geen verschil tussen de wilde en de gecultiveerde variant van de peen, ze kruisen onderling dan ook nog makkelijk.
De witte schermen van de wilde peen, worden meestal verlevendigd door een bordeaux rood, soms bijna zwart bloempje, in het midden van het scherm, hierdoor is de plant makkelijk te onderscheiden van andere schermbloemige.
Als het rode bloempje mist is de plant gemakkelijk te herkennen aan de sterke peengeur van de wortel.
Het rode bloempje is steriel en lijkt vooral als lokmiddel voor insecten te dienen.
S’avonds trekt de bloem samen tot een bolvorm, en buigt hij om, zodat de bloemen op zijn kop hangen.
Dit fenomeen word een slaapbeweging genoemd.
Ook als de bloem is uitgebloeid trek hij bolvormig samen, de dorre resten van de bloem doen wel wat denken aan het nest van een vogel, vandaar dat de plant ook wel vogelnestje word genoemd.
De cappitulare de villis, een lijst van aanbevolen planten, die werd opgesteld tijdens de regeerperiode van Karel de Groote, noemt hem als voedsel plant, en heft het verder niet over geneeskrachtige eigenschappen.
Het oud Engels herbarium een Angelsaksische vertaling van een manuscript uit de 5e eeuw na christus noemt hem echter wel als geneeskrachtige plant.
Zo zou volgens deze tekst, een bad van een aftreksel van de plant helpen bij een moeilijke bevallingen..


%d bloggers liken dit: